Sa loob ng paaralan, may pusong tahimik,
May batang ngumiti ngunit may munting sakit.
Sa likod ng halakhak at masayang laro,
May pangambang minsan ay hindi masabi sa mundo.
May takot sa pagkakamali, takot sa paghusga,
Takot na baka hindi sapat ang kaniyang gawa.
May kaba sa pagsusulit, sa harap ng klase,
At pangambang baka siya’y pagtawanan ng iba.
Ngunit tandaan, munting puso, ikaw ay mahalaga,
Hindi nasusukat sa marka ang iyong halaga.
Ang pagkakamali ay hindi kabiguan,
Ito’y hakbang patungo sa iyong kaunlaran.
Kung minsan ay mabigat ang iyong nadarama,
Huwag mong sarilinin ang lungkot at pangamba.
May gurong handang makinig at umunawa,
May kaibigang sasama sa iyong paglalakbay sa tuwina.
Sa bawat silid-aralan, may pag-asa,
Sa bawat aralin, may bagong simula.
Kung bumagsak man, maaari kang bumangon,
Kung ikaw ay manghina, maaari kang magpatuloy.
Huwag matakot na humingi ng tulong,
Dahil ang tapang ay hindi kawalan ng lungkot.
Ang tunay na matapang ay yaong nagpupursige,
Kahit may pangamba, patuloy pa ring sumusubok.
Ang paaralan ay hindi lamang lugar ng aral,
Ito’y tahanan ng pangarap na marangal.
Dito hinuhubog ang isip at pagkatao,
Dito natututong maniwala sa sariling kakayahan mo.
Kaya kung bukas ay muling pumasok sa paaralan,
Dalhin ang tapang, pag-asa, at kabutihan.
Huminga nang malalim, itaas ang iyong noo,
At sabihing, “Kaya ko ito, naniniwala ako sa sarili ko.”
Kapag dumilim ang landas at tila walang liwanag,
Alalahaning may bukas na naghihintay at nag-aalab.
Ang bawat luha ay maaaring maging lakas,
At bawat pangamba ay maaaring maging pag-asa.
Sa paaralang puno ng pangarap at hamon,
Huwag hayaang takot ang maging iyong bilanggo.
Dahil sa puso ng batang may pananalig,
May tapang na kayang lampasan ang bawat pagsubok.