INSTABRIGHT e-GAZETTE

AUTHOR GUIDELINES FOR RESEARCH ABSTRACT AND ARTICLE

Wed, 14 Aug 2019 17:36:09 -0700

AUTHOR GUIDELINES FOR RESEARCH ABSTRACT AND ARTICLE

CHIN WEN CONG

Manuscript Reviewer

INSTABRIGHT e-GAZETTE

ALVIN B. PUNONGBAYAN

Editor-in-Chief

INSTABRIGHT e-GAZETTE

INSTABRIGHT e-GAZETTE welcomes manuscript submissions from all educators and researchers in the field of Education or field related to Education. INSTABRIGHT e-GAZETTE is published quarterly but will continuously accept submissions throughout the year. Submissions may range from research abstracts, essays, stories, opinions, news, features, and other academic compositions. This article talks about the author guidelines for research abstract and article. The acceptance of research abstract and article will be based on the criteria below:

Content Relevance to Education - 60%
Originality (Free of Plagiarism) - 40%

After the manuscript was reviewed by the Manuscript Reviewer, there would be four outcomes:

Accept
Accept with minor correction
Accept with major correction
Reject

Research Abstract:

The abstract should state briefly the purpose of the research, method, main results, and main conclusions.
Word count not more than 250 words.
Should not contain any undefined abbreviations or unspecified...Read More

BOSES. BAYAN. WIKA. PAGASA

Mon, 31 Aug 2026 01:38:08 -0700

Baggage of the past,

Observing from a distance, hoping it will last,

Sacrifices of our Philippine heroes,

Echoing in a distant meadow,

Screaming in silence, let us end this foe.

Bitterness of the past,

An affable taste for the future,

Youth voices are not something to endure,

Admire, adore, yet still unsure,

New generation will unite for sure.

Working together,

Igniting the hearts that long to prosper,

Knowing no one is alone in this matter,

Achieving that one goal for the better,

Promise of tomorrow is still unsure,

Agonizing, yet a better tomorrow will come true,

Glory be Thy name, voices will be heard,

As long as we believe,

Soar like a free bird,

Altogether, have faith and do not be in dread.

WHEN VOICES BECOME A BREAKING DAWN

Mon, 31 Aug 2026 01:29:51 -0700

Before the breaking dawn could borrow light,

A quiet voice awakened the bluish skies.

In humble words, hope first speaks so right,

Long before the sun rises in the eastern skies.

The nation’s strength has softly, but sturdily nurtured,

Not measured by its wealth nor its treasured gold.

It has lived where truthful merciful hearts have endured,

And stories of dauntlessness still are relived and told.

Language is more than spoken sounds or words;

It continually shelters memories in the passing of time.

Every honest word becomes a seed sprouts in the woods,

Wherein its very roots outlive the towering and solid pine.

Justice walks with patient feet and flies with gentle wings,

Never hurried by any recognition nor a public applause.

It listens with compassion where aching silence clings,

And heals the deepest of wounds and human flaws.

THE LAST TIME THE TUPONG-TUPONG WALKED

Mon, 31 Aug 2026 01:21:46 -0700

Long before sunrise touched the slopes of Mayon, the forests of Daraga were already awake.

The leaves whispered to one another in a language older than people. Morning dew gathered like tiny pearls upon wild ferns. Somewhere beneath the tangled roots of towering trees, unseen streams hummed gentle songs that only the mountains remembered.

The elders believed every sound had a keeper.

The wind belonged to unseen spirits.

The rivers answered only to the moon.

And the forest...

The forest belonged to the Tupong-tupong.

Children grew up hearing its name, though few dared to speak it after dark. Some imagined a giant whose head disappeared into the clouds. Others believed it was no taller than a young child, wandering barefoot among the pili trees with laughter that echoed where no one could be seen.

"Do not fear it," Apo Sela always reminded her grandchildren while roasting freshly harvested pili nuts over glowing charcoal.

"Fear the day it no longer comes."

The children never understood.

Neither did Daniel.

At sixteen, Daniel trusted schoolbooks more than old stories. He admired satellites, weather maps, and science documentaries. Legends, to him, belonged beside bedtime tales and worn-out lullabies.

Every Saturday, he helped his parents gather pili fruits from the forest before his mother turned them into golden candies and soft mazapan sold in the market near Cagsawa.

The work was honest.

The forest was familiar.

And monsters, Daniel believed, did not exist.

One humid afternoon, while helping visitors photograph the perfect cone of Mayon...Read More

VOICE OF HOPE

Mon, 31 Aug 2026 01:19:40 -0700

In nights consumed by fear’s embrace,

Shadows hide behind anger’s face;

Truth is banished, conscience fades,

As silence deepens, hope decays.

Eyes are weeping within the night,

Arms grow weary in muted plight;

Dreams corroded by dread’s command,

Voices stolen of joy and stand.

III

Yet every word with honor shines,

A gentle light through dark confines;

Language is more than tongue’s refrain,

It sparks the soul, ignites hope’s flame.

Each voice of courage, firm and clear,

Breaks walls of lies the false revere;

The faithful word shall never fall,

For truth is its eternal call.

TINIG SA KATAHIMIKAN

Mon, 31 Aug 2026 01:18:21 -0700

Sa bawat puso ng mamamayang nagmamahal,

May boses na umaalingawngaw, tapat, at marangal.

Paghakapatiran ang laging mananaig at iral

Sa Pilipinong may tunay na dangal

Ating kultura ay laging pahalagahan.

Mga yaman, tungkulin, at karapatan ay pakaingatan

Mayaman man o dukha, matanda man o bata, walang maiiwan,

Lahat ay boboses para sa kaayusan ng bayan

Kung tatahimik lamang, lalong lalala ang gulo,

Mga mali’y di matatapos at magtutuloy-tuloy ito.

Hustisya at pag-asa ay tuluyang maglalaho,

Kung tayo’y hindi magpapakatotoo at magpapakatao

Kung tayong lahat ay magkakaisa,

Payapang buhay ang ating matatamasa.

Mga sarili ay ipaglalaban na,

At hindi na muling hahayaan na maging alpin pa.

Isang tinig, isang lakas, ating...Read More

ANG PAMANA NI MAMAY

Mon, 31 Aug 2026 01:15:29 -0700

Maagang naulila sa ama at nagtrabaho naman sa maynila ang ina ng batang si Carlo. Dahil dito, ang kanyang lolo na si Mang Lando, na tinatawag niyang Mamay, ang naging kanyang ama at gabay sa buhay. Sa simpleng tahanan, sa baryo lumaki si Carlo na puno ng pagmamahal at pag-asa sa buhay.

Isang gabi, nanaginip si Carlo. Napanaginipan niyang unti-unting lumalayo si Mang lando habang nakangiti at kumakaway sa kanya. “Mamay! Huwag po ninyo akong iwan! Hintayin ninyo ako!” sigaw ni Carlo habang pilit na hinahabol ang kanyang Mamay.

Ngunit lalo lamang itong lumalayo hanggang sa tuluyan na itong nawala. Napaiyak si Carlo “hu hu hu…” sa sobrang takot. Bigla siyang nagising nang marahang tapikin ng kanyang Mamay. “Carlo, gising na. Umaga na, papasok ka pa sa paaralan,” sabi ni Mang Lando. Agad na niyakap ni Carlo ang kanyang Mamay. “Mamay, akala ko po iiwan ninyo na ako.” Napangiti si Mang Lando at hinaplos ang kanyang ulo. “Hindi pa, apo. Hangga't kaya ko, lagi kitang sasamahan at gagabayan. Pero tandaan mo, darating ang araw na kailangan mong tumayo sa sarili mong mga paa.” Tumango si Carlo na hihikbi-hikbi habang pinapahid ang kanyang mga luha. Sabay silang nag almusal ng kanyang Mamay at naghanda na siya sa pagpasok.

Pagkagaling sa paaralan, “Mamay! Mamay!” tawag niya. “Tingnan ninyo po ang aking grado sa Kard”,nakita niya si Mang Lando na abalang gumagawa ng tukol, isang kasangkapang ginagamit sa paggayat ng mga gulay para sa mga handaan. Sandaling tumigil ang matanda sa ginagawa. “Sige nga patingin ng nakuha mong grado”, Namilog ang mga mata ni Mang Lando at masayang hinawakan ang balikat ng apo at sinabing “Alam mo, sa tataas ng mga grado na iyong nakuha malayo ang mararating mo sa buhay kaya ipagpatuloy mo ang sipag sa pag-aaral”. matamis na ngiti naman ang isinukli ni...Read More

ANG HIBLA NG BANIG

Mon, 31 Aug 2026 01:12:48 -0700

Sa payak na hibla ng banig nagsisimula ang kuwento,

‎Sa mga kamay na may lamat ng panahon,

‎Ngunit bihasa sa sining ng pagtatagni.

‎Bawat sinulid ay may pangarap at may tinig na pinipigilang humikbi.

‎

‎Hindi magkakatulad ang kulay ng bawat hibla;

‎May matingkad, may kupas sa hagupit ng panahon.

‎Ngunit sa maingat na kamay ng manghahabi,

‎Bawat hibla'y may puwang, bawat kulay ay may dahilan.

‎

‎May hiblang yumayakap sa pawis ng lupa.

‎May hiblang humahalik sa alon ng dagat.

‎May hiblang tahimik na nagtuturo sa silid-aralan,

‎At may hiblang nag-aaruga ng mga pangarap sa tahanan.

‎

‎Hindi yaman ang humahabi sa ating bukas,

‎Hindi kapangyarihan ang nagbubuklod sa bayan.

‎Kundi ang bawat hiblang may nararapat na puwang,

‎At bawat wika't tinig na pinakikinggan nang may paggalang.

‎

‎Sapagkat ang banig ay hindi sinusukat sa kinang ng habi,

‎Kundi...Read More

WIKANG FILIPINO: WIKA NG PAG-ASA

Mon, 31 Aug 2026 01:08:01 -0700

Sa mundong ating ginagalawan

Mayroon tayong wikang namulatan

Ginagamit natin sa iba’t ibang paraan

Upang tayo’y magkaunawaan

May kalayaang magpahayag ng ninanais

Hangarin sa bansang Pilipinas ay malinis

Magkaroon ng boses at hindi magtitiis

Sa kasakiman at katiwaliang lumalabis

Wika natin ay mabisang tulay na nag-uugnay

Tungo sa mithiin na may pundasyong matibay

Mga pangarap natin sa buhay na abot-kamay

Ito’y nagsisilbing tanglaw na siyang gumagabay

Mapagyaman ang ating pagkakakilanlan

Simula pa sa ating mga ninuno’t angkan

Pagpapahalaga sa kultura’y walang hanggan

Ipagmalaki’t isabuhay magpakailan pa man

Magsilbing huwaran sa mundong ginagalawan

Kahit hustisya’y kung...Read More

KUNG MAGSASALITA ANG ALON

Mon, 31 Aug 2026 01:07:40 -0700

Hindi na maalala ni John kung kailan huling naging payapa ang dagat.

Ngunit kabisado pa rin niya ang tunog ng mga alon noong bata pa siya—mahihinhing humahalik sa baybayin na tila ba ipinapangakong mananatili ang lahat. Tuwing madaling-araw, bago pa sumilip ang araw mula sa silangan, gigising siya sa amoy ng asin at sariwang hangin. Bitbit ang isang tasang kape, uupo siya sa gilid ng baybayin habang unti-unting binibigyang-kulay ng araw ang langit. Para sa marami, isa lamang itong karaniwang umaga. Ngunit para kay John, iyon ang pinakamatapat na sandali ng kanyang buhay.

Ang dagat ang una niyang guro.

Dito niya natutunang lumangoy. Dito siya tinuruan ng kanyang ama kung paano igalang ang bawat alon at kung bakit hindi dapat mag-uwi ng isdang napakaliit pa upang mabuhay. Dito niya unang naranasang masugatan ng kabibe, matakot sa malalaking alon, at matutong bumangon matapos madapa sa buhangin.

Hindi man marangya ang kanilang buhay, hindi sila kailanman nagutom. Ang dagat ang bumuhay sa kanilang pamilya at sa halos buong bayan.

Kapag hapon, nagsisilbing liwasan ang baybayin. Habang inaayos ng mga mangingisda ang kanilang mga lambat, naglalaro naman ang mga bata ng habulan. Ang matatanda'y nagkukuwentuhan sa ilalim ng mga punong niyog. May mga magkasintahang tahimik na pinagmamasdan ang paglubog ng araw, at may mga turistang humihinto upang kunan ng larawan ang tila walang katapusang karagatan.

Minsan, sinabi ng kanyang ama habang kapwa sila nakaupo sa dalampasigan,

"Kapag nawala ang dagat, hindi lang kabuhayan ang mawawala. Mawawala rin ang pagkakakilanlan natin."

Hindi iyon naunawaan ni John noon.

Hanggang sa dumating ang mga pagbabagong hindi niya maipaliwanag.

Unti-unting nag-iba ang kulay ng tubig.