Sa bawat tinig na marahang sumisibol,
May pangarap na matagal nang nakakubli;
Tinig ng bayan ang ilaw na umaalalay,
Sa landas na hitik sa pag-asa at mithiin.
Hindi hadlang ang dilim ng kahapon,
Ni unos na minsang gumapi sa damdamin;
Sapagkat ang wikang nag-uugnay sa atin,
Ay binhing buhay na hindi kayang pawiin.
Kapag ang salita’y ginamit sa katotohanan,
Nagiging tulay ito ng dangal at hustisya;
Bawat katagang may malasakit at tapang,
Ay sandatang humahawi sa landas ng pagdurusa.
Ang wika’y hindi lamang tunog ng labi,
Kundi tibok ng pusong nagmamalasakit;
Sa bawat pangungusap na may paggalang,
Nagkakapit-bisig ang mga pusong sabik.
Kung may sugat ang bayan, tayo ang lunas,
Kung may luhang bumabagsak, tayo ang karamay;
Sa pagkakaisa’y nabubuo ang pag-asa,
At ang pangarap ay nagiging gabay.
Huwag hayaang manaig ang pagkakahati,
Ni mga pader na humahadlang sa pagmamahal;
Sapagkat sa pagkilala sa dangal ng bawat isa,
Sumisilang ang lipunang tunay na marangal.
Itaguyod natin ang tinig ng kabutihan,
At gawing tanglaw ang wikang mapagkalinga;
Sa bawat hakbang tungo sa makatarungang bukas,
Pag-asa ang magiging pamana sa susunod na henerasyon.
Kaya't itaas ang boses ng bayan nang buong tapang,
At hayaang umalingawngaw ang awit ng pagkakaisa;
Sapagkat sa wikang may pagmamahal at katotohanan,
Nagmumula ang liwanag ng isang bagong pag-asa.