I
Noon, panulat ang tanglaw ng pangarap,
Sa papel isinilang ang tinig na mahirap;
Ngayon, lente ang hawak ng kabataan,
Upang ang dilim ay gawing kaliwanagan.
II
Hindi lamang mukha ang nahuhuli ng larawan,
Kundi buhay, kultura, at dangal ng bayan;
Sa bawat kuha, may kuwentong bumabangon,
May alaala ng lahing hindi nilalamon.
III
Sa mata ni Kara, ang totoo’y lumilinaw,
Mga tinig na tahimik ay muling umaalingawngaw;
Sa halimbawa ni Ate Lans, pag-asa’y nabubuhay,
Kabataang nangangarap na maglingkod nang tunay.
IV
Ang munting kamera’y hindi basta kagamitan,
Ito’y nagiging aklat ng puso at kamalayan;
Nagtuturo ng paggalang, malasakit, at dangal,
Sa kapwa, sa kultura, at bayang minamahal.
V
Sa mundong puno ng ingay at maling balita,
Ang lente’y dapat gabayan ng pusong may tiwala;
Hindi lahat ng sikat ay tunay na mahalaga,
Ang mahalaga’y katotohanang may pagpapala.
VI
Hindi dami ng “likes” ang sukatan ng tagumpay,
Kundi pusong nahipo at nabigyang-buhay;
Kapag ang likha’y may aral at paninindigan,
Nagiging sinag ito sa gitna ng sambayanan.
VII
Sa bawat bidyong may diwa at kaalaman,
May batang natututong magmahal sa bayan;
Mangarap, kumilos, tumindig, at lumaban,
Para sa bukas na may dangal at kapayapaan.
VIII
Kaya’t itaas ang lente, ipakita ang liwanag,
Ihayag ang mabuti, ang tunay, at marapat;
Sapagkat kabataang may Diyos, puso, at dangal,
Ang siyang Sinag-Lente ng Inang Bayang mahal.