May isang balangay na hindi inaanod ng panahon—
hindi ito yari sa kahoy, kundi sa mga pangalang
matagal nang itinahi ng iisang alaala.
Sa bawat sagwan ay may salitang hindi naisuko,
at sa bawat alon ay may pangakong muling isinisilang.
Sa paanan ng kawayan natutulog ang hangin,
ngunit hindi ang katotohanan.
Ito'y bumubulong sa mga dahong marunong makinig,
na ang punong marunong yumukod
ay siyang hindi napipigtal ng unos.
Ganito ang bayan—hindi kailanman nabuwag,
bagkus ay muling tumutubo sa bawat sugat.
May agilang umiikot sa ibabaw ng kabundukan,
hindi upang maghari, kundi upang magbantay.
Sa kanyang mga pakpak ay walang gintong korona,
kundi mga hibla ng liwanag
na tumitimbang sa bawat luha at bawat panaghoy.
Sapagkat ang hustisya ay hindi sigaw ng poot;
ito'y umagang dumarating kahit walang pumapalakpak.
Sa isang banig na hinabi ng sari-saring kamay,
walang hiblang humihigit sa iba.
Ang pula'y yumayakap sa bughaw,
ang dilaw ay sumasalo sa luntian,
at ang puting sinulid ay tahimik na nagdurugtong
sa mga puwang na nilikha ng takot.
Doon nagsisimula ang tunay na pagkakaisa—
hindi sa pagiging magkakatulad,
kundi sa paggalang sa bawat pagkakaiba.
May mga binhing ibinaon ng mga ninuno
sa pagitan ng bato at alikabok.
Akala ng dilim ay tuluyan na itong nalimot,
ngunit bawat wikang binibigkas nang may dangal
ay tila ulang nagpapagising sa mga ugat.
Unti-unting umuusbong ang puno na ang mga dahon ay pag-asa,
ang mga sanga ay pananampalataya,
at ang bunga'y kinabukasang walang naiiwan.
Kapag ang tinig ng bata'y naging awit ng guro,
kapag ang panalangin ng magsasaka'y narinig ng lungsod,
kapag ang kamay ng manggagawa'y hindi na nanginginig
sa paghiling ng katarungan—
doon muling matututuhan ng bayan
ang tunay na pangalan ng kalayaan.
At kung dumating man ang gabing
tila nilamon ang huling bituin,
hindi mawawala ang landas.
Sapagkat ang wikang minana sa pag-ibig,
ang wikang isinilang sa pakikibaka,
at ang wikang pinanday ng sama-samang pag-asa
ay hindi lamang tinig ng mga tao—
ito ang hininga ng isang bansang
patuloy na bumabangon,
patuloy na lumilikha ng liwanag,
at patuloy na naniniwalang
ang bukas ay isinusulat ng mga pusong
marunong magmahal sa kapwa.