MUTA

Sa matang bayan ay may mutang namahay,

Butil na karimlang sa diwa'y umalalay;

Katotohana'y nilambungan ng anino't daya,

Kaya ang liwanag ay naging mailap na tala.

May ilog na tahimik ngunit may hinagpis,

Kargado ang luha ng lupang naghihingalo;

Bawat alon nito'y tinig ng maralita,

Na sa baybay ng katarunga'y laging nasasalanta.

Ang puno'y 'di nababali sa bagsik ng hangin,

Kung ang ugat nito'y yakap ang lupain;

Gayon ang bayang sa dangal ay nakatanim,

Habang may pagkakaisa'y walang makaaalipin.

Hindi ang kulog ang kinatatakutan ng langit,

Kundi katahimikang kumukubli sa dilim;

Sapagkat ang tikom na bibig ng matuwid,

Ay trono ng ganid na naghaharing lihim.

Huwag hayaang ang muta'y maging talukap,

Na sa mata ng bayan ay habambuhay yumakap;

Sapagkat ang bulag na budhi'y higit na mapanganib,

Kaysa matang nakadilat na sa mali'y nananahimik.

Ang bahaghari'y 'di iisa ang kulay,

Ngunit iisa ang sinag na taglay.

Gayon ang bayan sa gitna ng kaibhan,

Nagiging buo kung pag-ibig ang sandigan.

Hustisya'y hindi handog ng trono ni salapi;

Ito'y dugong inani sa pawis ng budhi.

Ito'y halamang dinidilig ng katotohanan,

At namumulaklak sa puso ng nagkakaisa.

Kaya’t pahirin ang muta sa matang napiringan,

Upang ang bukas ay muling masilayan;

Kapag ang tinig ng bayan ay naging budhi ng bayan,

Walang trono ang kayang manaig sa katotohanan.