Sa silid-aralan ako'y ilaw ng kaalaman,
Gabay ng kabataang, pag-asa ng bayan;
Sa bawat aral na aking pinagyayaman,
Binubuo ang bukas ng ating sambayanan.
Parang habing banig na makulay ang hibla,
Aking pinagdurugtong ang iba-ibang diwa nila;
Bawat tinig ng bata'y may dalang pag-asa,
Na nagbibigay-sigla sa mahal kong bansa.
Sa lilim ng sampalok sa gitna ng paaralan,
Itinatanim ko ang binhi ng katarungan;
Tulad ng kawayan sa unos at bagyuhan,
Tinuturuan silang maging matatag kailanman.
Sa bawat salitang malinaw kong binibigkas,
Pagkakaisa't dangal ay lalo pang lumalakas;
Bawat wika'y tulay sa pusong nagkakaugnay,
Upang ang pagkakaiba'y maging lakas na tunay.
Sampaguitang marikit ang aking nakikita,
Sa bawat mag-aaral na puno ng pag-asa;
Kanilang mga pangarap ay aking inaaruga,
Hanggang mamukadkad sa liwanag ng umaga.
Tulad ng jeepney na may iba't ibang sakay,
Sila'y sama-samang patungo sa tagumpay;
Magkakaiba man ng wika't pinagmulan nila,
Pagmamahal sa bayan ang kanilang sandata.
Sa diwa ng bayanihang buhay naming tangan,
Ako at mga mag-aaral ay nagkakaisa riyan;
Boses ng bayan ay aming lakas at dangal,
Na maghahatid sa bukas na higit na marangal.
Kapag sumisikat na ang araw sa silangan,
Tanaw ko ang pag-asa ng mahal kong bayan;
Sa tinig ng kabataan na aking ginabayan,
Hustisya't pagkakaisa'y yayakap sa lipunan.