May mga panahong tila tahimik ang mundo,
Ngunit sa bawat pusong Pilipino, may sigaw na totoo.
Sigaw ng pangarap, ng katotohanan, ng pagbabago
Sapagkat ang pag-asa ay hindi kailanman nalulunod sa unos.
Ang ating wika ay higit pa sa mga salitang binibigkas.
Ito ang tibok ng kasaysayan at tinig ng bawat mamamayan.
Kapag ito'y ginamit upang ipaglaban ang tama,
Nagiging sandata ito laban sa takot at kawalang-katarungan.
Hindi kailangang maging makapangyarihan upang makagawa ng pagbabago.
Sapat na ang pusong may malasakit at tapang na tumindig.
Dahil ang hustisya ay nagsisimula sa isang tinig,
At lumalakas sa bawat taong handang makinig at kumilos.
Hindi tayo magkakatulad ng mukha, paniniwala, o pinagmulan,
Ngunit iisa ang ating pangarap isang bayang may dangal.
Kapag pinili nating magkaisa kaysa magwatak-watak,
Walang unos ang kayang gumiba sa ating pag-asa.
Kaya't huwag mong hayaang patahimikin ang iyong tinig.
Magsalita para sa katotohanan. Kumilos para sa kabutihan.
Sapagkat ang boses ng bayan ay hindi lamang naririnig
Ito ang tibok ng pusong nagmamahal sa Inang Bayan.
At balang araw, kapag tinanong kung sino ang nagsindi ng liwanag,
Hindi isang pangalan ang magiging sagot kundi isang sambayanan.
Sapagkat ang bansang may pagkakaisa ay bansang may kinabukasan,
At ang wikang may pag-asa ay kailanman hindi mawawalan ng tinig.