I
Sa bawat pintig ng pusong Pilipino,
May tinig na hindi kayang ikubli ng unos;
Bawat salitang may dangal at paninindigan,
Ay ilaw na gumagabay sa landas ng kinabukasan.
II
Ang wika'y binhing inihasik ng kasaysayan,
Na umuusbong sa isip at damdamin ng sambayanan;
Kapag ito'y ginamit sa katotohanan at paggalang,
Nagiging tulay ng hustisya at pagkakaunawaan.
III
Hindi lakas ang sukatan ng tunay na tagumpay,
Kundi ang pusong marunong makinig at magmahal;
Sa bawat tinig na may malasakit sa kapwa,
Sumisilang ang pag-asang hindi kailanman mawawala.
IV
Kapag ang bayan ay nagkakapit-bisig,
Nagiging matatag kahit dumating ang unos;
Ang pagkakaisa'y ilog na dumadaloy sa puso,
Nagbibigay-buhay sa pangarap ng bawat Pilipino.
V
Tayo ang tinig ng bagong umaga,
Mga salitang may tapang at pananampalataya;
Sa bawat hakbang tungo sa makatarungang bukas,
Pag-asa ang ating wikang hindi magwawakas.
VI
Kaya't hayaang umalingawngaw ang boses ng bayan,
Na may dangal, malasakit, at katapatan;
Sapagkat sa wikang nagsisilbing ilaw ng pag-asa,
Nabubuo ang bansang pinag-iisa ng hustisya.